برادرم دوستی داره که همسن منه ... و این آقا در سن بیست سالگی ازدواج نمودند و الان یک پسر هشت ساله داره ... خانمش هم خیلی از من کوچکتره ... فوق لیسانس معماریش رو همینجا گرفته و الان دکتراش رو دانشگاه میلان قبول شده ... خلاصه این دوست داداش ما کلی روشنفکره و به خانمش گفت پاشو برو درستو بخون و برگرد - بچه هم با من و اصلا نگرانمون نباش ... دیروز هم خانمش تنهایی رفت ایتالیا ... خلاصه کلی کف نمودم که کاش ما هم چنین آدمی نصیبمون بشه که مانع پیشرفتمون نباشه هیچ تازه کلی مشوق و همراهمون باشه ...

ولی خوب واقعا رها کردن بچه و شوهر سخته ... نمی دونم آیا من بودم می تونستم این کار رو بکنم؟

این میتوی (طوطی) ما هم پیر شده و بر میزان غرزدنهاش افزوده ... روزی نمی دونم چند هزار بار نق می زنه ... دستشویی هم شده خونه اش ... دوست داره حتما اونجا بخوابه ... خلاصه اخلاقهای عجیب و غریبی داره و هر چند ماه یکبار مودش تغییر پیدا می کنه ... مثلا پارسال میز اتو شده بود خونه اش ... هر جا می گذاشتیمش راه می افتاد و کل مسیر خونه رو طی می کرد و خودش رو هر جور بود به میز اتو می رسوند و پایه اش رو می گرفت می رفت بالاش می نشست ... الان دیگه این عادت رو ترک کرده ... عصرها که می آم خونه از دستشویی می آرمش بیرون و خلاصه کلی خوشحال می شه که من اومدم و حالا حسابی لوسش می کنم ... راه می افته دنبالم ... هر جا می رم تاتی تاتی کنان و البته نفس زنان و البته به سرعت تمام دنبالم می آد (درست مثل یک سگ) تا اینکه بلندش کنم بگذارمش رو دوشم و در خوراکیهای که می خورم سهیمش کنم ... و البته کارهای خلاف هم بکنه ... خلاصه اینهم جریان ما با میتو ....  ادامه داره ....